strzałka - idź do góry strony

Odznaki i medale śląskich bractw strzeleckich w zbiorach Działu Numizmatyki i Medalierstwa


    Bractwa strzeleckie swoją genezą sięgają okresu średniowiecza, kiedy to na barkach  mieszczan  spoczywał m.in. obowiązek obrony miasta w razie niebezpieczeństwa. W tym celu mieszczanie byli zobowiązani do udziału w ćwiczeniach strzeleckich podnoszących ich umiejętności bojowe. Organizowano również  zawody strzeleckie. Pierwsze  zawody na Śląsku odbyły się w 1286 r. w Świdnicy, gdzie strzelano z kuszy do ptaka na żerdzi.   Bractwa strzeleckie poszczególnych miast  nawiązywały również wzajemne kontakty organizując wspólne zawody.  Najstarsza informacja o wspólnych zawodach pochodzi z 1504 r., kiedy to  bractwo z Nysy  zaprosiło do siebie na zawody strzeleckie bractwo z Wrocławia. Już jednak  od drugiej połowy XVII wieku bractwa traciły na znaczeniu jako realna siła militarna a stawały się elitarnymi organizacjami mieszczańskimi kultywującymi dawne tradycje.

    Zwycięzcy zawodów otrzymywali zazwyczaj srebrne puchary i nagrody pieniężne. Od XVI wieku niektóre bractwa fundowały łańcuchy którymi dekorowano króla oraz rycerzy. Formą nagrody były również wykonane ze złota lub srebra medale. Najstarsze znane śląskie medale dla króla kurkowego pochodzą z Oleśnicy z lat 1662 i 1672. Kolekcja odznak i medali śląskich bractw strzeleckich liczy ponad 40 egzemplarzy pochodzących z XIX i początków XX wieku. Można je podzielić na dwie grupy: medale i odznaki pamiątkowe oraz nagrodowe. Medale i odznaki pamiątkowe wykonywane były np. z okazji inauguracji sezonu strzeleckiego, zawodów i świąt strzeleckich, rocznic poszczególnych bractw, poświęcenia strzelnic czy sztandarów. Medale nagrodowe były formą wyróżnienia dla zwycięzców w zawodach i nieraz wykonane były ze złota.

 
Józef Dembiniok

ponadto w dziale: Kolekcje

korzystanie ze strony oznacza zgodę na pliki cookies - więcej informacji: pollityka prywatności
akceptuję