strzałka - idź do góry strony

Kolekcja prac Tadeusza Ślimakowskiego w zbiorach Działu Sztuki

Muzeum w Chorzowie posiada kolekcję około 200 dzieł Tadeusza Ślimakowskiego. Składają się na nią przede wszystkim obrazy, wykonane w technice olejnej, tempery lub gwaszu, oraz rzeźby w metalu i gipsie. Prace te powstały w większości w latach 1950-1980.

Artysta urodził się w 1915 r. w Krakowie. Przez krótki czas studiował w tamtejszej Akademii Sztuk Pięknych w pracowni prof. J. Fedkowicza. W 1945 r. zamieszkał w Chorzowie. Zawarł tu znajomość ze studentami uczelni artystycznych Katowic – filii wrocławskiej PWSSP i krakowskiej ASP. Nieoficjalna wystawa malarstwa, zorganizowana przez kilku młodych adeptów sztuki w prywatnym domu w Bradzie koło Łazisk Średnich, w której wziął udział, zaważyła na jego dalszych losach. Po wystawie zawiązała się bowiem grupa artystyczna „St-53”, mająca na celu wspólne studia malarskie.

Tadeusz Ślimakowski brał udział w licznych wystawach „St-53”, poczynając od tych nieoficjalnych, w 1953 i 1954 r. Wystawiał następnie na pierwszej oficjalnej wystawie grupy w 1956 r. w Katowicach (ówczesnym Stalinogrodzie) i w kolejnych, także poza Śląskiem, aż po ostatnie wspólne wystąpienie w 1959 r. w Nowej Hucie. Organizował również wystawy indywidualne w Chorzowie i w Warszawie.

Warsztaty samokształceniowe w ramach „St-53” w dużym stopniu uformowały osobowość twórczą artysty. Od około 1957 r. jego malarstwo i rzeźba rozwinęły się w kierunku abstrakcji geometrycznej bądź – w większym stopniu – organicznej. W samodzielnej pracy artystycznej czerpał jednak głównie z kubizmu oraz z innych kierunków awangardowych pierwszej połowy XX w. Od około 1957 r. jego malarstwo rozwinęło się w kierunku abstrakcji organicznej (rzadziej geometrycznej) inspirowanej formami roślinnymi, zwierzęcymi oraz zjawiskami obserwowanymi w naturze (cykle Ptaki, Osty, Owady, Morze, Ruch). Poważną część dorobku twórczego Ślimakowskiego stanowią drobne formy rzeźbiarskie, wykonane najczęściej z blachy repusowanej i spawanej, także z prętów i drutu, gipsu, drewna. Są to abstrakcyjne, ażurowe kompozycje przestrzenne, jak również przedstawienia ptaków, postaci ludzkich oraz form biomorficznych, wykazujące bliższy związek z naturą, choć poddane daleko idącym uproszczeniom, kubizacji, syntezie.

W latach 60. XX w. artysta angażował się w organizację Galerii Rzeźby Śląskiej w WPKiW w Chorzowie oraz Ogólnopolskiej Wystawy Rzeźby Plenerowej w Bytomiu. Był także Ślimakowski autorem większych realizacji, m.in. Pomnika 35-lecia LWP i rekonstrukcji Pomnika Powstańca Śląskiego w Chorzowie, Pomnika Zwycięstwa w Namysłowie. Jego dzieła znaleźć można ponadto w muzeach w Zabrzu i w Szczecinie oraz w Urzędzie Wojewódzkim w Katowicach.

Tadeusz Ślimakowski zmarł w Tychach w 1988 r.

 

Maria Łysik

ponadto w dziale: Kolekcje

korzystanie ze strony oznacza zgodę na pliki cookies - więcej informacji: pollityka prywatności
akceptuję